توسعه پایدار در گرو برقراری تعادل میان مدیریت فوریتهای کوتاهمدت و سیاستگذاریهای راهبردی بلندمدت است. هنگامی که ساختار حکمرانی در چرخه مداوم فشارهای تحریمی و منطقهای گرفتار میشود، «منطق بقا» بهتدریج جایگزین «منطق قدرت» و آیندهنگری میگردد. این نوشتار با کالبدشکافی رانت بحران، کوتاهشدن افق سیاستگذاری و تبدیل وضعیت استثنایی به قاعده دائمی در اقتصاد سیاسی ایران، به تبیین چگونگی قربانیشدن ظرفیتهای توسعه ملی در پای ضرورتهای مقطعی میپردازد.
چهار شنبه, 11 شهریور,1405