Page 110 - FInal Book Tarigh Javid
P. 110

‫‪ | 321‬مجمتله ر اا ب زیده هتهم ن جتنتااه ایب م هن ح طریق جاوید‬

 ‫راشهررا اش پررن هررت شررهند‪ .‬شرراه افهرره بررتی امررا رمررده بررتی امررا نظررا‬
‫شاهنتاهی هنوش رمح کان پاب جا بتی‪ .‬م ی م ‌ییاننهند که ایرن پایرام کراا‬
‫ن نرت‪ .‬ااسرا هنروش یم ی برتی‪ .‬یم رت باه راا سر م ‌یکر ی خرتی اا ن ره‬

                                                             ‫یاای‪.‬‬
                                           ‫اما یی یی شده بتی‪.‬‬
                                   ‫صای یا یوی اش ش ‌ها فت‬
‫« ر مر ی برا امرا لهرد بنرهن‪ .‬ایرن موتمرت مهری ا ر هرزاا سانرر ب رااه‬
                                      ‫یی ه جای ست ی م ی ندااه‪».‬‬

                                             ‫‪ 00‬بهمن رناش شد‪.‬‬
                    ‫رم راش سه ام یی ف ط شه ناتید یر ق ا بتی‪.‬‬
‫ااسا به خ ابا ‌مها رمد اما م ی یست خا ی بردمم سر ژ جمرت افهنرد‪.‬‬
‫ک نه ح‌ها یو ‌ییوی س تط ک یند‪ .‬پای ام‌ها سنرا شرد‪ .‬جتام‌هرا اسرم ه‬
            ‫به یست فهند اما نه ب اح کتهن بموه ب اح یفاع اش رشایح‪.‬‬

                             ‫زین اش پنج ه صداح ا ااا اا شن د‪.‬‬
                                             ‫ر صداح مت ‌هست!‬
                                                 ‫صای ف یای شی‬

         ‫ر «ما باید کمر کن ت‪ .‬امم‌اا ف ماندااح افهایه یست م یمه!»‬
‫خانره‌ح صرای مرا م کرز همراهن ی م مره برتی‪ .‬بچر ‌ههاح م ر نر ا‬

             ‫م ‌یراایند لد ‌هاح نام م ‌ییایند م ی م یح ق رم م ‌یختاند‪.‬‬
                                      ‫اممد با ب ‌س ت زاا یای‬

              ‫ر «صدا م س ما س تط ک یه! م ی ستح جا ‌جت هنهن!»‬
                       ‫م نا هام صداح الله‌اکا اش ااییت پاا شد‪.‬‬
   105   106   107   108   109   110   111   112   113   114   115