به نام خداوند عرش عظیم
 سلام ای علمدار پرچم به دوش
 تو آن مقتدای سحرخیز ما
 نه در فتنه‌ها گم شدی در مسیر
 چهل سال در آتش امتحان
 خبر پیچید در هفت اقلیم، آه
 بخوان ای دل غمزده، نینوا
 نه تنها که ایران، که عالم گریست
 علم‌ های مشکی، چو سرو خمید
 ز هر سو نگاه دل بی‌قرار
 غریبانه می‌رفت تابوت نور
 زنان، کودکان، پیر و برنای مست
 به دوش ملائک تنت را به ناز
 خمینی صدا زد: بیا ای رفیق
 تو در سنگر عشق تنها شدی
 سلام شهیدان بی ‌سر به تو
 خدا را چه دیدی در آن واپسین؟
 بگو با شهیدان آن سرزمین
 حلالت کند این ملک و این دیار
 ببخش از قلم‌ های لرزان ما
 به ما ارث دادی چراغ سحر
 شکوه تو در سینه‌ ها جاودان
 تو رفتی و این داغ، دیرینه شد
 تو ای مقتدای خدایی‌ تبار

که مهر ولی است در دل مقیم

جهانی شد از هجر تو مشک ‌پوش

تو آن قبله صبح پاییز ما

نه در سختی روزگاران اسیر

چو ابراهیم در دل این جهان

که خاموش شد شمع بیت پناه

که شد قبله‌گاه ولا، بی‌نوا

به غرقاب غم، چشم زمزم گریست

غم هجر تو ریشه در جان کشید

پر از عطر سیب است این رهگذار

میان دو دریای لبریز شور

گرفتند عهدی دگر با الست

به سوی قرب جانان برند ای نماز

که شد پر ز نامت حریم طریق

ولی در دل خلق غوغا شدی

سلام اسیران بی ‌پر به تو

که شد بسته لبخند تو بر جبین؟

که بی‌تو غریب است جان حزین

حلالت کند گریه بی‌قرار

ببخش از دل زار و گریان ما

شکیبایی کوه در اوج خطر

چراغ تو روشن به هر دو جهان

غمت حک بر این لوح آیینه شد

به مهدی (عج) رسان این دل داغدار