چگونه می‌توان از بانویی نوشت که آسمان، خجل از وسعت نگاه اوست و زمین، افتخار می‌کند که گام‌های پربرکتش را لمس کرده است؟

یا فاطمه الزهرا (س)! ای درخشان‌ترین اختر آسمان عصمت، و ای کوثر الهی که خیر کثیر در دامن پاک تو معنا شد. ای روزهای حزن‌انگیز، باز هم کوچه‌های مدینه بوی غریبی گرفته‌اند و در و دیوار، داستان پروانه‌ای را زمزمه می‌کنند که در آتش عشق به ولایت و دفاع از حریم امامت سوخت، اما پر نکشید تا اسوه پایداری تاریخ بماند.

فاطمیه، تنها روایت یک درد نیست؛ مظهر شکوه ایستادگی یک زن در برابر ظلم است؛ بانویی که گرچه میان در و دیوار پهلویش شکست، اما قامت استوارش در دفاع از حقیقت هرگز خم نشد. او مادر امامت، مأمن رسالت و ملجأ ستمدیدگان بود.

در این ایام حزن و ماتم، دل‌های شیعیان در سوگ بانویی می‌تپد که مزار بی‌بی دو عالم، همچنان در کوچه‌های غریب مدینه، گواهی مظلومیت تاریخ است. سلام بر تو، ای نخستین شهید راه ولایت، و سلام بر روزی که فرزندت مهدی (عج)، انتقام کوچه‌های بنی‌هاشم را خواهد گرفت.

یا زهرا (س)! نگاهی به دل‌های خسته ما بینداز و ما را در مسیر ولایت و بصیرت، ثابت‌قدم بدار.