
اگر تمام گلهای جهان پژمرده شوند، آیا زیبایی هم از بین میرود؟
در جلسهی ضیافت، از عشق گفتیم؛ از میل انسان به زیبایی، و از تمنای رسیدن به چیزی که همواره فراتر از اوست.
این بار، افلاطون ما را به پرسشی غریبتر دعوت میکند: شاید چیزهای زیبا، عادلانه و نیک، تنها سایههایی از حقیقتی باشند که خودشان نیستند.
در جمهور، افلاطون از جهانی سخن میگوید که با چشم دیده نمیشود؛ جهانی از مُثُل، جایی که زیبایی، عدالت و نیکی نه بهعنوان ویژگیهای گذرای اشیا، بلکه بهمثابه حقیقتهایی مستقل مطرح میشوند.
آیا آنچه میبینیم حقیقت است، یا تنها بازتابی از آن؟
این بار در آیدا، به سراغ یکی از بزرگترین و مناقشهبرانگیزترین ایدههای تاریخ فلسفه میرویم:
جهان مُثُل افلاطون
منبع: فصل ۲۶ از کتاب «فقط استدلال» یا «جمهور» افلاطون
مطالعهٔ منبع پیش از جلسه ضروری نیست؛ با ذهنی کنجکاو بیایید!
https://survey.porsline.ir/s/6Yy37dEo