خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ»، غزل‌سرای بزرگ و از سرآمدان شعر و ادب پارسی است. وی حدود سال ۷۲۶ هجری قمری در شیراز به دنیا آمد. علوم و فنون را در محفل درس استادان زمان فراگرفت و در علوم ادبی عصر پایه‌ای رفیع یافت؛ به‌ویژه در علوم فقهی و الهی تأمل بسیار کرد و قرآن را با چهارده روایت گوناگون ازبر داشت. دیوان اشعار او شامل غزلیات، چند قصیده، چند مثنوی، قطعات و رباعیات است. وی در سال ۷۹۲ هجری قمری در شیراز درگذشت. آرامگاه او در «حافظیهٔ شیراز» زیارتگاه صاحب‌نظران و عاشقان شعر وادب پارسی است.

عیب رندان مکن‌ ای زاهد پاکیزه سرشت

که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد ، تو برو خود را باش

هر کسی‌ آن دروَد عاقبت کار که کشت