جهانگیرخان قشقایی در سال ۱۲۴۳ قمری در دهاقان (از توابع شهرضا در استان اصفهان) به دنیا آمد. به همین سبب مردم اصفهان او را «دهاقانی» نیز می‌نامیدند. پدرش محمدخان از ایل قشقایی، طایفهٔ دره‌شوری و تیرهٔ جانبازلو بود و مادرش از خان‌زادگان سمیرم به‌شمار می‌رفت. او سال‌های نخست زندگی را همراه با کوچ ایل گذراند و در این دوران نزد معلمی خصوصی به آموختن ادامه داد.

بنا بر روایت مشهور، جهانگیرخان در حدود چهل‌سالگی برای فروش محصولات کشاورزی یا تعمیر تار خود به اصفهان رفت. در آنجا با دیدن رونق درس و بحث در مدرسهٔ صدر و به تشویق فردی که گفته شده همای شیرازی بوده است، به تحصیل علوم دینی علاقه‌مند شد. او از ایل جدا گشت، در حجره‌ای در مدرسهٔ صدر ساکن شد و به فراگیری علوم دینی پرداخت.

مهم‌ترین استاد جهانگیرخان در فلسفه و عرفان، آقا محمدرضا قمشه‌ای بود. او فقه و اصول را نزد کسانی چون ملاحسین‌علی تویسرکانی و محمدحسن نجفی (صاحب جواهر) آموخت و طب را نزد ملا عبدالجواد تونی فراگرفت.

جهانگیرخان پس از سال‌ها تحصیل، خود در مدرسهٔ صدر بازار اصفهان کرسی تدریس یافت و نزدیک به چهل سال در آنجا فلسفه و به‌ویژه حکمت متعالیهٔ ملاصدرا را درس داد؛ متن اصلی درس او شرح منظومهٔ ملاهادی سبزواری بود. شمار شاگردان او چندان زیاد بود که برخی جلسه‌هایش به مسجدهای اطراف مدرسه منتقل می‌شد.^[۲] از میان شاگردان نامدار او می‌توان به سید ابوالحسن اصفهانی، سید حسن مدرس، حاج آقا رحیم ارباب، آقا ضیاءالدین عراقی، میرزا علی آقا شیرازی و سید جمال‌الدین گلپایگانی اشاره کرد.