قیامِ تَوّابین از نخستین قیام‌های شیعیان پس از واقعه کربلا با هدف انتقام از قاتلان امام حسین(ع)، جبران کوتاهی در یاری امام حسین(ع) و سپردن حکومت به اهل بیت(ع). این قیام توسط برخی از سران شیعه و به رهبری سلیمان بن صرد خزاعی در کوفه شکل گرفت.

‌توابین پس از واقعه عاشورا در سال ۶۱ قمری، مخفیانه به جمع‌آوری نیرو و اسلحه پرداختند. گفته شده به دلیل عدم ‌همراهی مختار ثقفی، بسیاری از شیعیان، همراه توابین نشدند. این قیام در سال ۶۵ قمری در مقابله با لشکر شام به فرماندهی عبیدالله بن زیاد در منطقه عین الورده رخ داد و پس از جنگی چهار روزه و کشته شدن بسیاری از توابین خاتمه یافت و باقیمانده سپاه به رهبری رفاعة بن شداد عقب‌نشینی کردند.

ایجاد یک تشکل منسجم از شیعیان بر پایه تفکر شیعی و تحت تأثیر شهادت امام حسین(ع) از نتایج این قیام برشمرده شده است.