💠💠 «بر روشنای دل» (۱۸)

نيايش از :

امام على (ع) (۱)

🔸خدايا!

به تو پناه مى‌برم كه ظاهر من در برابر ديده‌ها نيكو،

و درونم در آنچه كه از تو پنهان مى‌دارم، زشت باشد؛

و بخواهم با اعمال و رفتارى كه تو از آن آگاهى، توجّه مردم را به خود جلب نمايم،

و چهره ظاهرم را زيبا نشان داده

با اعمال نادرستى كه درونم را زشت كرده به سوى تو آيم،

تا به بندگانت نزديك، و از خشنودى تو دور گردم. (۱)

🔸خدايا!

آبرويم را با بى‌نيازى نگهدار،

و با تنگدستى شخصيّت مرا لكّه دار مفرما،

كه از روزى‌خواران تو روزى خواهم،

و از بدكاران عفو و بخشش طلبم.

مرا در ستودن آن كس كه به من عطايى فرمود موفّق فرما،

و در نكوهش آن كس كه از من دريغ داشت آزمايش فرما،

در صورتى كه در پشت پرده، اختيار هر بخشش و دريغى در دست تو است

و تو بر همه چيز توانايى. (۲)

🔸... خدايا!

به تو پناه مى‌برم از آن كه در سايه بى‌نيازى تو، تهيدست باشم،

يا در پرتو روشنايى هدايت تو گمراه گردم،

يا در پناه قدرت تو بر من ستم روا دارند،

يا خوار و ذليل باشم در حالى كه كار در دست تو باشد.

🔸خدايا!

جانم را نخستين نعمت گرانبهايى قرار ده كه مى‌ستانى،

و نخستين سپرده اى قرار ده كه از من بازپس‌مى‌گيرى.

🔸خدايا!

ما به تو پناه مى‌بريم از آن كه از فرموده تو بيرون شويم،

يا از دين تو خارج گرديم،

يا هواهاى نفسانى پياپى بر ما فرود آيد،

كه از هدايت ارزانى شده از جانب تو سرباز زنيم. (۳)

منبع:

(1) نهج البلاغه: حکمت 276

(2) نهج البلاغه: خطبه225

(3) نهج البلاغه: خطبه 215