.jpg)
💠💠 «بر روشنای دل» (۱۷)
نيايش از :
امام سجاد (ع) (۲)
خدايا ! كيست كه ساغر محبت از دست تو نوش كرد و حلقهی بندگى ديگرى در گوش كرد؟!
خدايا ! كدامين نرگس، پاى نياز در چشمهی تو شست و چشم شيفتگى به تو ندوخت؟
خدايا ! كدامين كهكشان بر گرد تو گشت و واله و حيران تو نشد؟
عزيزا ! كدامين نيلوفر آبى به عشق تو سر فرا آورد و جاذبهی مهر تو ديد و به بِركه گريخت؟
معشوقا ! كدامين انسان پيشانى عشق بر خاك ربوبيت تو ساييد و شيرينى تو چشيد و دل به ديگرى سپرد؟
دلبرا ! كدامين پروانه، شعلههاى ملتهب جمال تو ديد و به ظلمت پناه برد؟
اميدا ! كدامين يوسف به عشق رؤياى تو آواره نگشت؟
كدامين يوسف در زير سرپناه تو به زليخا پناه داد؟
شاهدا ! كدامين موسى در كورهی طور گداخته شد و حضور رقيب تو را دوام آورد؟
ربّا ! كدامين مريم، كلامى با تو گفت و لب از صحبت ديگران ننهفت؟
شورآفرينا ! كدامين محمّد در حرا صداى تو شنيد و نلرزيد؟
خدايا !
ما را از آن بندگانت قرار ده كه در دود آتش عشقى كه تو در خرمنشان افكندى،
تصوير روشن تو را ديدند و خانهی دل براى ورود تو از اغيار تهى كردند.
آنانكه در فضاى خلوصشان جز بوى گل مريم تو نپيچيد
و در بركهی چشمشان جز نيلوفر آبى تو نروييد؛
آنانكه بودشان را جز در سجود سپاس تو نديدند؛
آنانكه سينههايشان مملوّ از هواى طاعت توست؛
آنانكه اسوههاى خلايقاند
و پر اوجترين پروازها در آسمان تو خاص آنان است؛
آنانكه تو طالب مناجاتشان و خريدار راز و نيازشان هستى؛
آنانكه باغچههاى دلشان را تو خود وجين مىكنى
و شاخههاى نابجا را از گلدانشان – كه رشد به سوى تو را خدشهدار كند – تو خود مىبُرى.
منبع:
برداشتهایی از مناجات خمس عشره امام سجاد (ع)
