💠️💠 «بر روشنای دل» (۱۴)

نيايش از :

بایزید بسطامی

تذکرة‌الاولیاء عطار نیشابوری

بارخدایا! تا کی میان من و تو تویی بود؟ منی از میان بردار تا منیّت من به تو باشد، تا من هیچ نباشم.

الهی! تا با توام بیشتر از همه‌ام و تا با خودم کمتر از همه‌ام.

الهی! مرا فقر و فاقه به تو رسانید و لطف تو آن را زایل نگردانید.

الهی! مرا زاهدی نمی‌باید، و قرایی نمی‌باید، و عالمی نمی‌باید. اگر مرا از اهل چیزی خواهی گردانید از اهل شمه‌ای از اسرار خود گردان، و به درجه دوستان خود برسان.

الهی! ناز به تو کنم و از تو به تو رسم.

الهی! چه نیکوست واقعات الهام تو بر خطرات دل‌ها،

و چه شیرین است روش افهام تو در راه غیب‌ها،

و چه عظیم است حالتی که خلق کشف نتوانند کرد، و زبان وصف آن دوست دارم.

من بنده‌ی عاجز و ضعیف و محتاج؛ عجب آن‌که تو مرا دوست داری و تو خداوندی و پادشاه مستغنی.

الهی! که می‌ترسم اکنون به تو چنین شادم چگونه شادمان نباشم اگر ایمن گردم.

منبع:

تذکرة‌الاولیاء، عطار نیشابوری