💠️💠 «بر روشنای دل» (۴)

نيايش از :

سنت آگوستين (قرن چهارم میلادی)

پروردگارا !

اعتراف انسان نزد تو، بدان معنا نيست كه به افكار پنهان او، پيش از آن كه آشكار شوند، واقف نيستى؛

زيرا آن دلى كه درهاى خود را بسته می‌دارد، از نگاه تو نمى‌تواند پنهان بماند،

دل انسان هر قدر هم كه سخت شود، تجلی اراده‌ی تو را تاب نمى‌آورد،

و هر زمان كه اراده فرمايى، به رحمت يا به قهر تو، نرم مى‌شود.

همان‌گونه كه روى پوشاندن از خورشيد محال است، احدى را ياراى گريز از گرماى سوزان تو نيست.

بگذار تا روح من، از رهگذر ستايشت، عشق خويش را بر تو آشكار كند،

بگذار تا به الطاف تو معترف شود و شكرانه‌ی آنها را به جاى آرد.

هر ذره از آفرينش، بى‌وقفه تو را تسبيح مى‌گويد.

حيوانات و اشياى بی‌جان نيز

با لب‌هاى آن كسانى كه در آنها تأمّل می‌كنند،

تو را می‌ستايند.

منبع: اعترافات آگوستين