دکتر حسینی‌تبار در این نشست که توسط جهاد دانشگاهی واحد قم برگزار می‌شود، به موضوع «هوشمندی فرهنگی» به‌عنوان یکی از کلیدی‌ترین مهارت‌های زیستی در عصرِ مواجههٔ فرهنگ‌ها می‌پردازد. او با نگاهی جامعه‌شناختی، هوشمندی فرهنگی را فراتر از دانشِ صرفِ تاریخی یا جغرافیاییِ یک فرهنگ تعریف می‌کند و آن را «تواناییِ درکِ پویایِ نظام‌های معناییِ دیگران، تنظیمِ رفتار بر اساسِ بافتِ فرهنگیِ موقعیت، و مدیریتِ تعارضاتِ هویتی در تعاملاتِ میان‌فرهنگی» معنا می‌دهد. به باور او، دانشجویان و جوانانِ امروز، بیش از هر نسلی، نیازمندِ این قابلیت هستند؛ چراکه فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی، آنان را به‌طورِ روزافزون با تنوع‌های فرهنگی، زبانی، دینی و قومی روبه‌رو کرده است و نبودِ هوشمندیِ فرهنگی، به سوءتفاهم‌های عمیق، کلیشه‌سازی‌های هویتی و حتی واگراییِ اجتماعی دامن می‌زند. دکتر حسینی‌تبار در ادامه، با اشاره به پژوهش‌های میدانی خود دربارهٔ تعاملاتِ فرهنگی در شهرهای چندفرهنگیِ ایران، نشان می‌دهد که هوشمندیِ فرهنگیِ پایین، نه فقط در سطحِ روابطِ فردی، بلکه در سیاست‌گذاری‌های کلانِ آموزشی، رسانه‌ای و شهری نیز خود را به‌صورتِ «ناتوانی در خوانشِ نیازهایِ فرهنگیِ گروه‌های مختلف» نشان می‌دهد و این دقیقاً نقطه‌ای است که جامعه‌شناسیِ کاربردی می‌تواند با ارائهٔ مدل‌های سنجش و ارتقایِ هوشمندیِ فرهنگی، به اصلاحِ آن کمک کند. او بر مؤلفه‌هایی چون «انعطاف‌پذیریِ شناختی»، «همدلیِ عاطفی»، «خودآگاهیِ فرهنگی» و «مهارتِ گفت‌وگویِ انتقادی» به‌عنوان ارکانِ اصلیِ این مفهوم تأکید می‌ورزد و با ذکر نمونه‌هایی از تجربهٔ زیستهٔ دانشجویان در محیط‌های دانشگاهیِ متنوع، راهکارهای عملیِ افزایشِ هوشمندیِ فرهنگی را در قالبِ تمرین‌هایِ تعاملی، تحلیلِ موقعیت‌هایِ واقعی و بازاندیشی در پیش‌فرض‌هایِ فردی ارائه می‌دهد.