به گزارش ایسنا، در سراسر جهان، تغییرات جمعیتی بحث‌های جدی و حیاتی را پیرامون موضوعات باروری، زندگی خانوادگی و آینده برانگیخته است. گزارش «زندگی‌ها، انتخاب‌ها و آینده‌ها» که توسط صندوق جمعیت سازمان ملل متحد (UNFPA) و بر اساس یافته‌های «پیمایش آینده‌های جمعیتی ۲۰۲۵-۲۰۲۶» تهیه شده، یکی از متنوع‌ترین مجموعه‌های شواهد (از منظر جغرافیایی) را گرد هم آورده است؛ شواهدی که نشان می‌دهند چگونه امیدها و تصمیمات جوانان در خصوص روابط، فرزندآوری و آینده در دنیایی سرشار از عدم قطعیت شکل می‌گیرند.

روز جهانی جمعیت رویدادی سالانه است که هر سال در ۱۱ ژوئیه برگزار می‌شود و هدف آن آگاه‌سازی درباره مسائل و مشکلات جمعیت جهان است. این روز جهانی با هدف افزایش آگاهی مردم درباره مسائل مختلف جمعیت از جمله اهمیت تنظیم خانواده، برابری جنسیتی، فقر، سلامت مادران و حقوق بشر ایجاد شده است.

شعار امسال روز جهانی جمعیت، «تحقق امیدها و آرمان‌های جوانان؛ امروز و برای آینده» است.

این شعار برگرفته از گزارش جدیدی است که بر پایه یکی از بزرگ‌ترین نظرسنجی‌های جهانی در نوع خود تدوین شده و دیدگاه‌های بیش از ۱۰۸ هزار جوان ۱۸ تا ۳۹ ساله دارای دسترسی به اینترنت را در ۷۳ کشور بازتاب می‌دهد.

صدها هزار سال طول کشید تا جمعیت جهان به یک میلیارد نفر برسد اما تنها در حدود ۲۰۰ سال پس از آن، این رقم هفت‌برابر شد. در سال ۲۰۱۱، جمعیت جهان به مرز ۷ میلیارد نفر رسید؛ در سال ۲۰۲۱ این رقم تقریباً ۷.۹ میلیارد نفر بود و پیش‌بینی می‌شود که تا سال ۲۰۳۰ به حدود ۸.۵ میلیارد، تا سال ۲۰۵۰ به ۹.۷ میلیارد و تا سال ۲۱۰۰ به ۱۰.۹ میلیارد نفر افزایش یابد.

این رشد چشمگیر عمدتاً ناشی از افزایش تعداد افرادی است که تا سن باروری زنده می‌مانند و با تغییرات عمده در نرخ باروری، گسترش شهرنشینی و شتاب گرفتن مهاجرت همراه بوده است. این روندها پیامدهای گسترده‌ای برای نسل‌های آینده به همراه خواهد داشت.

به گزارش سایت اطلاع رسانی سازمان ملل، در دوران اخیر، تغییرات عظیمی در نرخ باروری و امید به زندگی رخ داده است. در اوایل دهه ۱۹۷۰، زنان به‌طور میانگین ۴.۵ فرزند داشتند؛ اما تا سال ۲۰۱۵، نرخ کلی باروری در جهان به کمتر از ۲.۵ فرزند برای هر زن کاهش یافت. هم‌زمان، میانگین طول عمر جهانی افزایش یافته و از ۶۴.۶ سال در اوایل دهه ۱۹۹۰ به ۷۲.۶ سال در سال ۲۰۱۹ رسیده است.

افزون بر این، جهان شاهد سطوح بالایی از شهرنشینی و شتاب گرفتن روند مهاجرت است. سال ۲۰۰۷ نخستین سالی بود که در آن شمار ساکنان مناطق شهری از ساکنان مناطق روستایی پیشی گرفت و پیش‌بینی می‌شود که تا سال ۲۰۵۰، حدود ۶۶ درصد از جمعیت جهان در شهرها ساکن باشند.

این روندها پیامدهای گسترده‌ای به همراه دارند. آن‌ها بر توسعه اقتصادی، اشتغال، توزیع درآمد، فقر و حمایت‌های اجتماعی تأثیر می‌گذارند و همچنین بر تلاش‌ها برای تضمین دسترسی همگانی به مراقبت‌های بهداشتی، آموزش، مسکن، خدمات بهداشتی و فاضلاب، آب، غذا و انرژی اثرگذارند. لذا سیاست‌گذاران برای پاسخگویی پایدارتر به نیازهای افراد، باید بدانند چه تعداد انسان در این سیاره زندگی می‌کنند، در کجا ساکن‌اند، چه سنی دارند و چه تعداد افراد پس از آن‌ها خواهند آمد.