جلوه‌های کرامت انسان در قرآن کریم، بسیار زیاد است. یکی از این جلوه‌ها، سرنوشت تاریخچه حیات انسانی است که در چهار مرحله تاریخ حیات انسان دارای کرامت را می‌بینیم. خداوند نسبت به انسان عنایت داشته و در آفرینش انسان، از روح خود در او دمیده است؛ همان‌طور که در آیه ۷۲ سوره مبارکه «ص» آمده است: «فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ؛ پس زمانی که اندامش را درست و نیکو نمودم و از روح خود در او دمیدم، برای او سجده کنید.»

در میانه زندگی، انسان به جایی می‌رسد که آن‌چنان روح او می‌تواند تربیت شود که جان او و قلب او خانه خدا شود که این امر نشان‌دهنده اهمیت و کرامت انسان در نزد خداوند است. در حدیثی مشهور قدسی خداوند می‌فرماید: «لم يسعني أرضي ولا سمائی، ووسعنی قلب عبدی المؤمن الليّن الوادع»؛ بدین معناست که هیچ‌کدام از موجودات عالم قابلیت این را ندارند که جمال محبوب را دریافت کنند مگر قلب مؤمن.