در نقد بیانیه افزایش حقوق اعضای هیات علمی

واحد عبدالهیان

عضو هیات علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی 

بیانیه منتسب به اعضای هیات علمی در خصوص، اجرای مصوبه قانونی افزایش حقوق،آن هم در موقعیت کنونی، اگر در راستای بدبین کردن جامعه نسبت به قشر هیات علمی که یکی از اقشار مرجع جامعه است، نباشد‌ ضمن اینکه با «بدسلیقگی زمانی» عجیبی نگاشته شده است، اصولا‌ نه تنها شانی برای اعضاء هیات علمی قائل نشده، بلکه تا حدودی اهانت آمیز است.

بیانیه منتسب به اعضای هیات علمی دانشگاه ها به نمایندگی از همه اعضاء هیات علمی نیست، لذا به جامعه مبعوث شده ایران عزیز که حتما اعضاء شریف هیات علمی کشور نیز در جمع آنان حضور دارند، با صدای رسا اعلام می‌کنیم، حاشا و کلا که بسیاری از اعضای هیات علمی همراه چنین موضع‌گیری« بد‌موقع» و « غیر‌مسئولانه» ای باشند. طراحان و امضاء کنندگان بیانیه مذکور، شایسته است از روی جوان بیست و چند ساله ای که دست و پایش را پای لانچر، در مأموریتی الهی، عباس وارانه، هدیه و پیشکش درگاه حق تعالی نموده، شرمسار باشند که بخواهند مدعی حق و حقوق مادی شوند.

 این درخواست صنفی‌ هر چند اگر در شرایطی نرمال مطرح می‌شد با اما و اگرهایی قابل دفاع بود ولی طرح آن در شرایط حال حاضر که اقشار مختلف جامعه (به ویژه نیروهای نظامی جان بر کف) در حال دفاع از کشور هستند، شرم‌آور است. اینکه جامعه نخبه دانشگاهی را یکی از ستونهای مهم انسجام ملی بدانیم و بلادرنگ زبان به تهدید بگشائیم که این جامعه نخبه ادعایی «شایسته نیست برای احقاق حقوق قانونی خود ناچار به اقداماتی فراتر از صدور بیانیه (مانند تحصن،تجمع یا اعتصاب) سوق داده شود» ضمن اینکه تناقضی آشکار را فریاد می‌زند، حتما بدور از ساحت هر عضو هیات علمی متعهد و «جای‌درست» و «کار‌درستی» است.

تولید علم، امنیت فناورانه و تربیت نیروی انسانی متخصص، در گام اول وظیفه‌ جامعه دانشگاهی است نه منتی بر جامعه، که آن را مستمسکی برای افزایش عواید مالی قرار دهد. کاش این بخش از جامعه دانشگاهی به جای اینکه از عدم تصویب افزایش حقوق اعضای هیات علمی اظهار نگرانی عمیق نماید، یکصدا و هم نوای سایر اقشار جامعه، نگران وضعیت حفظ حدود و ثغور و حفظ حاکمیت و استقلال کشور در برابر تجاوز بیگانه می‌شد.

در شرایطی که جامعه جانفدای ایران به مرز ۳۰ میلیون نفر رسیده است (که قطعا خیل عظیمی از جامعه علمی و دانشگاهی را هم شامل می‌شود)، اگر از مدعیان بیانیه نویس  «مال‌فدا» شدن و قرار گرفتن در مسیر همبستگی مضاعف با جامعه، انتظار نیست، لااقل انتظار نمی‌رود که بار مضاعف شوند. مطالب بالا نه اینکه بخواهد مشکلات معیشتی اعضای هیات علمی را منکر شود، بلکه تاکید دارد که سختی معیشتی مبتلابه همه اقشار جامعه است و بدور از انصاف است که جامعه دانشگاهی که خود را نخبه و تربیت کننده نیروی انسانی می‌داند، به جای اینکه متعهدانه در عرصه ثروت آفرینی و تحول معیشتی همه اقشار جامعه وارد شود، ساز تمایز سر دهد و به نحوی مطالبه نماید که درخواست مشروع و قابل دفاعش، زیاده‌خواهی قلمداد شود.