روز اول اردیبهشت روز بزرگداشت استاد بزرگ سخن و شاعر بزرگ پارسی گوی حضرت سعدی است که از قله های رفیع ادبیات گرانسنگ فارسی است ایران فرهنگی با بزرگانی چون سعدی و حافظ و مولانا و عطار و خیام و دهها و صدها نام بزرگ دیگر تمدنی ساخته است که در روح و جان ایرانیان ریشه دوانیده و این تمدن در معرض طوفانها سر خم می کند اما هرگز نمی شکند
این غزل زیبای سعدی که استاد شجریان هم به زیبایی آن را خوانده تقدیم نگاهتان می کنم
ما گدایان خیل سلطانیمشهربند هوای جانانیم
بنده را نام خویشتن نبودهر چه ما را لقب دهند آنیم
گر برانند و گر ببخشایندره به جای دگر نمی‌دانیم
چون دلارام می‌زند شمشیرسر ببازیم و رخ نگردانیم
دوستان در هوای صحبت یارزر فشانند و ما سر افشانیم
مر خداوند عقل و دانش راعیب ما گو مکن که نادانیم
هر گلی نو که در جهان آیدما به عشقش هزاردستانیم
تنگ چشمان نظر به میوه کنندما تماشاکنان بستانیم
تو به سیمای شخص می‌نگریما در آثار صنع حیرانیم
هر چه گفتیم جز حکایت دوستدر همه عمر از آن پشیمانیم
سعدیا بی وجود صحبت یارهمه عالم به هیچ نستانیم
ترک جان عزیز بتوان گفتترک یار عزیز نتوانیم