.jpg)
از زیر بمباران تا امروز؛ روایت ایستادگی ملت
فاطمه عباس آباد
خبرنگار و فعال حوزه دانشگاه
22 بهمن دهه ۶۰ را باید در حافظه تاریخی این ملت جستوجو کرد؛ روزهایی که مردم ایران زیر بمباران هوایی دشمن بعثی، بیهیچ هراسی به خیابانها آمدند و راهپیمایی کردند. آن روزها برخی میگفتند از حضور در خیابانها ترسی نداریم؛ حتی اگر دشمن در آسمان ایران باشد و بمباران کند، تا آخرین قطره خون پای نظام ایستادهایم و اجازه نمیدهیم خونهای ریختهشده پای این نهال انقلاب پایمال شود. بهراستی همانگونه که سید مرتضی آوینی گفته بود، هیچکس جز خدا مردم ایران را نمیشناسد.
راهپیمایی ۲۲ بهمن، سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷، پس از گذشت ۴۷ سال همچنان با قلب تاریخ و اراده ملت ایران عجین است. این حضور هر ساله تنها یک مراسم نمادین نیست، بلکه تجلی پیوند عمیق مردم با آرمانهایی است که انقلاب بر پایه آنها شکل گرفت. حضور گسترده مردم نشان میدهد که با وجود همه دشواریهای اقتصادی و اجتماعی، پایبندی به اصول استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی همچنان در متن جامعه جاری است و اراده ملی بر حفظ این مسیر تأکید دارد.
۲۲ بهمن به هویتی مشترک برای ملت ایران تبدیل شده است؛ روزی که فراتر از اختلافنظرها و سلیقههای سیاسی، تصویری از وحدت و یکپارچگی ملی ارائه میدهد. این حضور گسترده برای دشمنان خارجی نیز حامل پیامی روشن است. آنان سالهاست بر سناریوهایی همچون ایجاد شکاف اجتماعی، بیثباتسازی و فروپاشی ساختاری حساب باز کردهاند، اما راهپیمایی ۲۲ بهمن، بهویژه در سالهایی که کشور با فشارهای سیاسی و اقتصادی بیشتری مواجه بوده، نشان داده است که این محاسبات راه به جایی نبرده است.
توانایی بسیج میلیونها نفر در یک روز مشخص، بیانگر قدرت سازماندهی و نفوذ اجتماعی نظام و نشانهای از پشتوانه مردمی آن است. این حضور همچنین پیامی صریح به طراحان سیاستهای فشار حداکثری، تحریم اقتصادی و انزوای بینالمللی دارد؛ اینکه این فشارها نتوانسته پیوند میان مردم و نظام را قطع کند. مردم ایران با شرکت در این مراسم اعلام میکنند که تحت فشار اقتصادی از مطالبات ملی خود دست برنمیدارند، تسلیم نمیشوند و بر استقلال سیاسی و حق تعیین سرنوشت خویش پای میفشارند.
راهپیمایی ۲۲ بهمن افزون بر جلوههای سیاسی، نمایشی از قدرت نرم جمهوری اسلامی نیز به شمار میرود؛ قدرتی که نه صرفاً بر ابزار نظامی، بلکه بر توانایی بسیج عواطف و اراده مردمی استوار است. برای دولتهایی که ایران را کشوری منزوی میدانند، حضور گسترده مردم در خیابانها نشانهای از وجود پایگاه اجتماعی و پشتوانه مشروعیت نظام تلقی میشود. این روز پس از ناآرامیها و چالشهای داخلی نیز به نمادی از خط قرمز امنیت ملی تبدیل شده و نشان داده است که تلاش برای ایجاد شکاف میان مردم و حاکمیت با ایستادگی ملت خنثی میشود.
۲۲ بهمن در عین حال یادآور یک نقطه عطف تاریخی است؛ روز پیروزی انقلاب اسلامی و پایان نظام سلطنتی در سال ۱۳۵۷. این روز نماد استقلال و قطع وابستگی به قدرتهای جهانی با شعار «نه شرقی، نه غربی، جمهوری اسلامی» و فرصتی برای بازخوانی ارزشهایی چون عدالت، آزادی در چارچوب اندیشه اسلامی و جمهوریت نظام است. حضور مردم در این روز نشان میدهد که پس از گذشت دههها، این آرمانها همچنان در حافظه جمعی ملت زنده است و ایرانیان هر سال با حضور خود بر هویت اسلامی ـ ایرانی و پایداری ملی تأکید میکنند.
به طور خلاصه، راهپیمایی ۲۲ بهمن صرفاً یک مراسم سالگرد نیست، بلکه تجدید بیعتی تاریخی است؛ بیعتی که از زیر بمبارانهای دهه ۶۰ تا فشارهای پیچیده امروز امتداد یافته و پیام آن روشن است: اراده ملی برای حفظ دستاوردهای انقلاب همچنان پابرجاست و امنیت و استقلال ایران، خط قرمز این ملت است.
